Roberto Juarroz, Ένα ποίημα (Μετάφραση: Στέργιος Ντέρτσας)

Roberto Juarroz (Argentina, 1925-1995)
CUARTA POESÍA VERTICAL

24. 

Εάν γνωρίζαμε το σημείο όπου θα έσπαγε κάτι,
όπου θα κοβότανε το νήμα των φιλιών
όπου ένα βλέμμα θα έπαυε να συναντιέται μ’ ένα άλλο βλέμμα,
όπου η καρδιά θα έδινε ένα σάλτο προς άλλο τόπο,
θα μπορούσαμε να βάλουμε ένα άλλο σημείο πάνω στο σημείο αυτό
ή τουλάχιστον θα του κρατούσαμε συντροφιά καθώς θα τσακιζόταν.

Εάν γνωρίζαμε το σημείο όπου κάτι θα γινότανε ένα με κάτι άλλο,
όπου η έρημος θα συναντούσε τη βροχή,
όπου η αγκαλιά θα αγγιχτεί με τη ζωή,
όπου ο θάνατος μου θα ζύγωνε στον δικό σου,
θα μπορούσαμε να ξετυλίξουμε το σημείο αυτό σαν μια σερπαντίνα
ή τουλάχιστον να του τραγουδήσουμε μέχρι να πεθάνουμε.
Εάν ξέραμε το σημείο όπου κάτι θα είναι πάντα κάτι,
όπου το οστό δεν θα λησμονά τη σάρκα,
όπου η πηγή είναι μητέρα μιας άλλης πηγής,
όπου το παρελθόν ποτέ δεν θα ‘ναι παρελθόν,
θα μπορούσαμε ν’ αφήσουμε μονάχα το σημείο αυτό
και να σβήσουμε όλα τα άλλα
ή να το φυλάξουμε έστω
σε ένα μέρος πιο σίγουρο.

(Μετάφραση: Στέργιος Ντέρτσας)

Roberto Juarroz, Δεν αρνείσαι το μη υφιστάμενο, μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

ROBERTO JUARROZ

ΔΕΝ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΤΟ ΜΗ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟ

Δεν αρνείσαι το μη υφιστάμενο.
Αρνούμαι το τίποτα σημαίνει ότι το υιοθετώ.
Αρνούμαι κάτι σημαίνει αναγνώριση.
Η εν γένει άρνηση είναι κατάφαση.

Αρνούμαι ό,τι δεν έχει γεννηθεί
σημαίνει ότι γεννάω εγώ.
Ότι βγάζω άρωμα
από την απλή πιθανότητα υπάρξεως ενός άνθους.
Ή, μερικές φορές, και από την απιθανότητά του ακόμα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Ρομπέρτο Χουαρός, Μαθαίνουμε να σιωπαίνουμε με τα χρόνια, μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Roberto Juarroz, Μαθαίνουμε να σιωπαίνουμε με τα χρόνια

Δὲν ὑπάρχει λέξη βεβαιότερη ἀπὸ ἄλλη.
Μαθαίνουμε νὰ σωπαίνουμε μὲ τὰ χρόνια,
κι ἂς φαίνεται πὼς μιλᾶμε.
Χωρὶς λόγια γεννιόμαστε
καὶ μὲ τὶς λέξεις ὅλες φθαρμένες πορευόμαστε.
Κι ὅμως,
μολονότι ζῶ σημαίνει βουβαίνομαι,
μέσα στὴ σιωπὴ ὑπάρχει μιὰ χαρὰ πρωτόγονη
ποὺ ὅλες τὶς δικαιολογεῖ τὶς σιωπὲς ποὺ ὑπάρχουν.

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

Ρομπέρτο Χουαρός, Δύο ποιήματα, μετάφραση: Στάθης Ιντζές

Winter at Barbizon by Ion Andreescu

10 

Οι αποστάσεις δεν μετρώνται το ίδιο

τη μέρα και τη νύχτα.

Μερικές φορές πρέπει να περιμένεις τη νύχτα

για να μικρύνει μιαν απόσταση.

Μερικές φορές πρέπει να περιμένεις τη μέρα.

Κατά τα άλλα

το σκοτάδι ή το φως

υφαίνουν με τέτοιο τρόπο

το χώρο και τις διαστάσεις του σε ορισμένες περιπτώσεις,

που οι αξίες αντιστρέφονται·

το μακρύ γίνεται κοντό

το κοντό γίνεται μακρύ

Και επιπλέον ισχύει·

η νύχτα και η μέρα

δεν γεμίζουν εξίσου το χώρο,

ούτε κατά διάνοια

δεν μετρώνται το ίδιο

οι γεμάτες αποστάσεις

και οι αποστάσεις οι άδειες.

Ούτε μετρώνται το ίδιο

οι αποστάσεις ανάμεσα σε πράγματα μεγάλα

και οι αποστάσεις ανάμεσα σε πράγματα μικρά.

 *****

72

Η σιωπή πέφτει από τα δέντρα

όπως τα ώριμα φρούτα όταν αυτά

βαρύνουνε υπό την επήρεια του φωτός.

Η σιωπή στοιβάζεται στο χώμα

και καταλήγει να γίνει ένα με το δρόμο.

Η σιωπή γίνεται ένα μ’ όλους τους δρόμους,

όπως η νύχτα ή το χιόνι.

Έτσι εξαφανίζονται το τέλος και η αρχή,

ο ερχομός και η φυγή,

που παγιδεύονται σε μια κηλίδα.

Κάτω από τη σιωπή

εξισώνονται όλα τα άκρα.

Μετάφραση: Στάθης Ιντζές